محسن باقرلو — Thu, 12 Jan 2012 12:02:38 GMT

۱- قدیم ترها روزهای تعطیل فقط دلم می خواست بخوابم تا ظهر ... حتی تا عصر ... ولی حالا چن وختی ست دیگر نمی توانم بخوابم ... حتی اگر شب قبلش که خیالم راحت است صبح سر کار ندارم تا سه و چار بیدار مانده باشم باز صبح زود بیدار می شوم ... نمی توانم بیشتر بخوابم ... شاید هم دوست ندارم ... یعنی شاید آدم هر چی سنش بیشتر می شود ناخودآگاه حس میکند که دیگر خیلی زمان ندارد تا آخر خط و لذا باید بیشتر بیدار باشد قبل از خواب ابدی ...

۲- در فاصلهء زمانی کم نزدیک خانهء ما پنجمین خانه را هم کوبیدند ... خانهء صغری خانم بود ... از قدیمی های کوچه و معتمد محل ... کوبیدند و به زودی جاش یک ساختمان پنج طبقهء سنگی شبیه قبلی ها می سازند ... مامان تعریف می کند که خیلی سال پیش وختی من بچچه بودم دخترهای صغری خانوم وخت و بیوخت می آمدند من را که توی حیاطمان بازی میکردم می دزدیدند و می بردند توی حیاطشان با من بازی می کردند و لپم را می کشیدند و قربان صدقه ام می رفتند ... و حالا نوهء صغری خانوم از ازدواج دومش بچچه دارد ... اووووووووووه چقد گذشته لامصصب ... همین الان که دارم اینها را می نویسم شاید لودر زرد بدقواره دارد موزائیک هایی که من و دخترهای صغری خانوم ۳۳ سال پیش روش بازی کرده ایم را می شکافد لعنتی ...

۳- حتمن بنظر شما مسخره است ولی یکی از مشغولیت های ذهنی م که همیشه موقع اصلاح صورت یادم می افتد این است که طفلکی این کارخانه های خمیر ریش سازی مثل نیوآ و آرکو و ژیلت چجوری ورشکست نمی شوند وختی یک خمیر ریش متوسط پنج شیش هزار تومنی یک سال یک مرد ریشوی صورت تیغ تیغی را ساپورت می کند !

۴- روزهایی که شرکت نمی روم دلم برای آدمها و ساعتهاش تنگ می شود ... زر مفت نمی زنم و ادای آدمهای فعال و موفق و هدفدار و باوجدان کاری را در نمی آورم به جان خودم ... فقط حسم را گفتم ... این یک خوشبختی عظیم و توفیق بزرگ است که آدم له له روزهای قرمز تقویم را نزند و انقدر از کار و محیط کارش راضی باشد که تعطیلی ها خیلی ذوقمرگش نکند ...

۵- در برنامهء دیدنی پارک ملتِ شهیدی فر ، شبی که جلال مقامی نازنین مهمان برنامه بود ، آن صحنه ای که موسیقی دیدنیها را پخش کردند و جلال مقامی پیر که به سختی حرف میزد بغض کرد و چشمهاش پُر شد و پرپر زد دیوانه کننده بود ...

این پست ناقابل با همهء پخش و پلا بودنش

تقدیم به تیراژهء عزیز که همیشه به من و این خانه محبت دارد

گاه نوشت های محسن باقرلو - چند شماره ای