حتی اتفاقهای خیلی خیلی بزرگ هم موقعی که مکرر بشن واسه آدم معمولی جلوه میکنن ... مثلن همین خلق شدن و تولد یک نوزاد ... اما وختی فقط برای چن لحظه بهش دقیق بشی میبینی به طرز وحشتناک و دیوانه کننده ای عظیم و عجیب و باشکوهه ... شکل گیری یک انسان با این همه پیچیدگی از هیچ ... واقعن از هیچ ... و بالیدن این هیچ در فضایی کوچیک و تاریک تا تولدش در شکل و شمایل یه آدم دیگه شبیه خودمون ... که می تونه بخنده گریه کنه حرف بزنه یاد بگیره عاشق بشه بمیره ... فک کن یه موجود زنده توی شیکمت جون بگیره رشد کنه وول بزنه و روز به روز بزرگ و بزرگتر بشه ... حتی تصورشم ترسناکه ... بار اِلاها شکرت که زن نیستم !